Мы часта думаем пра смерць як пра развітанне, як пра цемру і канец, але гэта больш падобна на падарожжа без спешкі, на доўгачаканы-адпачынак.

Жыццё - гэта доўгая прагулка. Мы прыходзім плачучы, вырастаем, спатыкаючыся, нясём радасць і стомленасць, клопат і шкадаванне, кідаючыся па свеце. Мы любім, ненавідзім, чапляемся і губляем; мы адкрываем нашыя сэрцы зноў і зноў, потым мякка іх зачыняем. А смерць - гэта проста той момант, калі мы адкладаем усе свае цяжары-ніякіх трывог, больш неспакою, ніякіх няздзейсненых жаданняў, ніякіх нявыказаных слоў.

Гэта не выміранне, а вяртанне.

Падобна таму, як лісце ападае на зямлю, ручаі зліваюцца з акіянам, а аблокі ператвараюцца ў лагодны дождж, усё мае свой наканаваны шлях, і мы таксама. Тыя некалі яркія ўсмешкі, цеплыня, афарбаваная гадамі, пяшчота, высечаная ў нашых сэрцах, не знікаюць з адыходам. Яны проста існуюць у іншай форме: схаваныя ў ветры, у месячным святле, у кожны мяккі момант, калі мы думаем пра іх.

Смерць - не супрацьлегласць жыцця, а яго частка. Гэта робіць часовае каштоўным, вучыць нас шанаваць праз развітанне і нагадвае нам моцна любіць, абдымаць цалкам і жыць шчыра, пакуль мы можам.

Нам не трэба баяцца сыходзіць, бо тое, што сапраўды мае значэнне, ніколі не забярэ час.

Тыя, хто пайшоў, ніколі не сыходзяць. Яны толькі што дасягнулі ціхага берага наперадзе, чакаючы ў глыбіні часу маўклівай сустрэчы. А мы, несучы святло, якое яны пакінулі, працягваем пяшчотна крочыць па зямлі, добра жывучы-найлепшы адказ на расстанне.

Жыццё і смерць - гэта рытм прыроды, прыход і сыход - лёс. Без шуму, без смутку-толькі пяшчота, каб назіраць і дабраслаўляць.